Tofo, Mozambique, maandag 21 juni 2010

“Dus je reist helemaal alleen? Hoe ga je dan van plek naar plek? In minibusjes?! Serieus!?! Dus je hebt geen idee waar je heen gaat en je weet nog niet waar je gaat overnachten? Vind je dat niet eng? Heb je nooit problemen ervaren met de lokale bevolking? Je bent nog niet bestolen? O, ja kom je echt elke keer weer toffe mensen tegen? En zijn je ouders niet ongerust?”

Met het uitzicht op de Indische oceaan, omringd door palmbomen, een zachte bries door m’n haar en de zon op m’n gezicht, typ ik m’n laatste verhaal van deze reis. Het aftellen is begonnen. Nog vijf dagen (inmiddels 2) te gaan en dan ben ik weer thuis. Een vreemd gevoel. Ik had graag nog wat langer in Mozambique willen blijven, maar kijk er toch ook wel weer naar uit om iedereen thuis weer te zien. (Lees a.u.b. over de spelfouten heen, want m’n Nederlands is er niet beter op geworden na het vele Engels.)

Na een paar dagen uitgerust te hebben in Durban, ben ik in een minibusje gestapt en naar Eshowe gereden. Een klein stadje in het hart van Kwazulu Natal. Het land van de Zulu’s en adembenemende landschappen. Eenmaal daar aangekomen plofte ik bij de eerste de beste KFC neer om m’n knorrende maag te verlossen. De lokale bevolking staarde me aan alsof ze nog nooit een blanke gezien hadden en ik voelde me een beetje onwennig. Je raakt eraan gewend dat mensen naar je staren, maar dit was wel heel extreem. Achteraf bleek dat iedereen elkaar hier kent, omdat het een kleine stad is en ik dus ‘nieuw’ was voor ze. Na een vette kip en wat patat naar binnen gewerkt te hebben, besloot ik maar een kant op te lopen, geen idee waar mijn hotel zou zijn. Volgens de locals was het ‘ergens in die richting’. Haha, dus… Goed, backpack op en lopen maar! Het hotel bleek dichtbij te zijn (gelukkig) en ik werd hartelijk ontvangen door de eigenaar Graham. Na m’n schouders even wat rust gegeven te hebben na deze wandeling, besloot ik gauw even wat boodschappen te doen en simpel te koken vanavond: wortels en vissticks, het menu van de backpacker. Of beter gezegd: gewoon kopen waar je op dat moment zin in hebt en het samenvoegen als je avondeten (ja, ook al is het chocola met een zak chips). Maar net toen ik wilde gaan koken, kwam iemand van het personeel naar me toe en zei dat er gratis eten was vanavond. Diezelfde persoon nam me meteen mee naar de bar om me aan iedereen voor te stellen, omdat zo ongeveer het halve dorp hier ’s avonds wat komt drinken. De eigenaar drukte meteen een biertje in m’n handen en binnen no time kende iedereen me bij naam. De barman was Nederlands en heeft tv-programma’s als Big Brother en Expeditie Robinson geregisseerd, zowel in Nederland als in Zuid-Afrika. Een erg toffe gast, met wie ik het goed kon vinden, vooral toen hij erachter kwam dat ik ook Nederlands was. De sfeer die er hing was geweldig en voelde gelijk zo vertrouwd. Alsof ik deze mensen al veel langer kende, het voelde als familie.
Na een tijdje met allerlei mensen gekletst te hebben, gingen de mannen over op whisky en besloten dat ik maar mee moest drinken. Een paar whisky’s later stond iedereen te dansen en swingde ik samen met de Nederlandse barman Leon, m’n heupen los op Manu Chao. Vroeg in de ochtend en na vele whisky’s plofte ik, ietwat duizelig, op bed om een paar uur later al weer op pad te gaan voor de Zulubruiloft die gepland stond. Ik heb me nog nooit zo beroerd gevoeld denk ik. Maar goed, eigen schuld. De bruiloft wilde ik graag zien, dus uiteindelijk kreeg ik mezelf toch uit bed en ben samen met de eigenaar Graham en Leon op pad gegaan. De reis erheen was een beetje eng, omdat Graham rijdt alsof hij de enige auto op de weg is en denkt dat zijn 2WD alle wegen wel aankan.. Beeld je even in hoe dat eraan toe gaat, met 80 km/u over zandweggetjes, met gaten bijna zo groot als de auto zelf.. Na een klein uur kwamen we bij de plaats aan waar de Zulubruiloft zou zijn en mochten we, na toestemming te hebben gevraagd, kijken bij deze indrukwekkende gebeurtenis. En nee, stel je geen kerk voor, geen gemeentehuis, geen nette pakken of een trouwjurk, geen ringen en de hele mikmak die er in Nederland bij komt kijken. We stonden tot onze knieën in het droge gras, omringd door hutjes van klei en het uitzicht was werkelijk waar schitterend. Op een gegeven moment begonnen de vrouwen van de ene familie te zingen en deden de mannen een ceremoniële dans, om de voorouders op de hoogte te stellen van de bruiloft die zou komen. Met schild en speer in de hand liepen ze daarna naar de familie van de bruid. Daar voerden ze allerlei dansen uit met beide families, bleef de bruid de hele tijd onzichtbaar en werden aan het einde de cadeaus (dekens en rieten matten) uitgedeeld. De bruidegom had jarenlang gewacht om te kunnen trouwen, omdat hij niet genoeg koeien had om de ‘bruidsschat’ te betalen.. Even wat anders dan in Nederland he, maar mooi om het van zo dichtbij mee te maken in zo’n idyllische omgeving.

Graham en Leon besloten eerder weg te gaan, omdat ze de rugbywedstrijd wilden zien. Ik kreeg vervolgens de sleutels van Graham’s auto naar me toe gegooid, die ik wel even mocht lenen. Waarop ik hem vroeg: ‘Weet je het zeker?’ Aangezien ik nog nooit in een automaat had gereden. ‘Ja, tuurlijk, je komt er wel uit!’, kreeg ik te horen. Na een tijdje was de bruiloft afgelopen en probeerde ik de auto aan de praat te krijgen. Geen succes.. Dus vroeg ik onze gids maar, die hem gelukkig wel aan de praat kreeg en een stuk met me meereed. Hij vroeg of ik naar een sangoma wilde, een traditionele dokter. Graag, J nieuwsgierig als altijd, naar nieuwe dingen. Dus daar zat ik dan, niet veel later, in een donker huisje, omringd door allerlei planten, medicinale kruiden en dingen waarvan ik niet eens wilde weten wat het was (dode dieren e.d.). Ik moest een kaars aansteken, vervolgens op de botjes spugen waarin de sangoma mijn toekomst zou kunnen ‘lezen’ waarna hij ze op de grond gooide. Maar goed dat ik niet al mijn spuug erop losgelaten had. Hij vertelde interessante dingen en op de een of andere rare manier, wist hij dingen van me die hij onmogelijk zou kunnen raden. Na m’n bezoekje aan de sangoma kreeg ik de auto gelukkig wel zelf aan de praat en kwam ik na een heerlijk ritje heelhuids weer bij het hotel aan. En ja, de auto was ook nog heel. Die avond lag ik er op tijd in, mijn maag nog een beetje onwennig na al die whisky en zou de volgende dag verder gaan naar St. Lucia. Vroeg in de ochtend bracht Leon me naar het busstation, waarin ik na een stevige knuffel, wederom in een lege minibus stapte. Na een aantal minibusjes genomen te hebben, kwam ik tegen het einde van de middag eindelijk in St. Lucia aan, waar de eigenaar al op me stond te wachten. Hij heeft namelijk in Eshowe gewerkt en hoorde van Graham dat ik kwam. Dus hij stond al klaar met een biertje, maar ik besloot het maar even bij cider te houden vandaag.

In St. Lucia heb ik vooral van het strand genoten en uitgerust. Met alle backpackers daar hebben we nog een soort safari gedaan en gebarbecued op het strand, wat erg gezellig was. Twee Amerikanen, een broer en zus, hoorden dat ik naar Hluhluwe Umfolozi, een wildpark, (vraag me niet het uit te spreken) ging en wilden wel met me mee. De volgende dag gingen we dus met z’n drietjes naar het wildpark. Nog een beetje moe van de late avond ervoor, sprongen Jim en ik op de achterbank van de safariauto en haalden nog even een uurtje slaap in. De gids lag in een deuk en gaf ons dekens, zodat we een beetje warm zouden blijven achterin de open auto. Deze safari was één van de mooiste ooit. We waren nog geen tien minuten in het park, toen we de eerste neushoorns zagen. Deze had ik nog niet gezien, dus ik vond het nu al geweldig. Even later hoorden we opeens een luid gebrul: LEEUWEN!! Waarop onze gids het gas vol intrapte om te kijken waar het geluid vandaan kwam. Opeens waren ze er: vijf leeuwen aan de zijkant van onze auto. Twee waren aan het vechten, met luid gebrul van beide tot gevolg. Hier had ik zo lang op gehoopt, om eindelijk eens leeuwen in het wild te zien. En nu waren het er wel vijf! Echt fantastisch. Na een tijdje waren de leeuwen uit het zicht en reden we verder door het park. Tot er opeens een leeuw uit de bosjes sprong en recht op ons af kwam. Jim en ik vlogen naar achteren, bang dat het beest IN de auto zou springen. Haha, dat moet een mooi gezicht zijn geweest. De leeuw liep na wat gebrul en gebrom gelukkig door en wij reden er rustig achteraan, wat mooie foto’s en filmpjes opleverde, maar vooral een herinnering om nooit meer te vergeten. Verder hebben we olifanten gezien (altijd goed), giraffes, zebra’s en krokodillen. Een mooie dag dus en eindelijk alle dieren van de ‘Big Five’ gezien. Ondanks dat ik alle dieren mooi vind om in het wild te zien, maar leeuwen stonden toch wel bovenaan m’n ‘lijstje’.

De volgende dag bracht Jim me naar de minibusjes en zou het weer een lange, lange dag worden, met veel minibusjes. Ik zag nog twee backpackers bij iemand anders in de auto stappen en rende er gauw heen om te vragen of er nog plek was. ‘Altijd!’ was het antwoord. Jim stond een beetje verbaasd te kijken, dat ik dit zo snel voor elkaar had kregen. Tja, zoals ik al zei: brutalen hebben de halve wereld. En niet alles komt altijd naar je toe, dus soms moet je gewoon zelf het initiatief nemen. Dit scheelde me een hoop tijd. De vrouw met wie ik mee reed, bleek de eigenares te zijn van één van de hotels in St. Lucia en we merkten dat we veel gemeen hadden. Ik vind het moeilijk uit te leggen hoe bijzonder dit voelt, om een wildvreemde tegen te komen en het gevoel te hebben dat je diegene al jaren kent. Ze zette me af bij het busstation en na een knuffel en de goede bus aangewezen te hebben gekregen ging ik weer alleen verder. Eindbestemming voor deze trip: Sodwana Bay, een afgelegen plaats aan de kustlijn van Zuid-Afrika. Ik had mijn plannen omgegooid en besloot hierheen te gaan in plaats van Swaziland, omdat je daar niet veel meer kunt doen dan raften of paardrijden. Dus ging ik in plaats daarvan liever duiken in Sodwana.

Net als St. Lucia ligt Sodwana Bay in een beschermd natuurgebied en ben je dus omringd door wilde beesten, wat ik helemaal geweldig vind. (Er zijn hekken e.d. dus je hoeft niet bang te zijn door een leeuw of iets dergelijks opgegeten te worden.) Echter wel voor slangen, waar ze me niks over verteld hadden.. Ja, ik weet dat ze er zitten, maar aangezien ik ze bijna nooit tegen kom was ik er een beetje laks over geworden. Toen ik vanuit mijn tent naar het restaurant liep, hoorde ik een aapje telkens geluid maken, waardoor ik wist dat er iets moest zijn waar hij bang voor was. Maar goed, het zou wel meevallen, dacht ik. Totdat er iemand achter me aan rende en schreeuwde: ‘STOP STOP, SNAKE!!’ en ik erachter kwam dat ik bijna op een giftige slang gestapt was. Die zijn weg gelukkig rustig vervolgde in plaats van mij aan te vallen. Met de schrik nog in m’n lijf boekte ik mijn duiken voor de komende dagen, maakte kennis met andere duikers en dronk nog even wat bij de bar met ze. En eenmaal op de terugweg naar m’n tent, dit keer wel goed uitkijkend voor slangen.
De volgende ochtend was het vroeg op om de eerste duik te maken. Deze was prachtig, met veel kleurrijk koraal en ontzettend veel vissen. Het mooiste vind ik als je tussen een enorme school vissen zwemt, je ademhaling zo rustig mogelijk houdt en al die bolle oogjes op jou gericht zijn. Eenmaal weer op de boot terug naar het strand, kwam er opeens een groep dolfijnen naast de boot zwemmen. Waarop iedereen zo snel mogelijk zijn vinnen en masker pakte en het water in sprong. Daar zwom ik dan, omringd door dolfijnen, zo dichtbij dat ik ze aan kon raken. Een klein dolfijntje zwom rondjes om ons heen, om ons eens goed te bekijken en vervolgens met deze ‘rare wezens’ te gaan spelen. Om zo dichtbij deze beesten te zijn, te beseffen dat het wilde dolfijnen zijn en je niet in een of ander aquarium zwemt, het gevoel wat dat je geeft, daar heb ik geen woorden voor.
De andere duiken die ik maakte waren ook prachtig. Eenmaal terug bij het resort zorgden de ligstoelen en de zon voor de nodige rust, ondanks dat de aapjes de helft van m’n pizza van m’n bord gristen en mijn tas compleet leeghaalden. Ach ik kon er wel om lachen, blijf ze leuk vinden J

Vanuit Sodwana Bay zou ik met minibusjes naar de grens van Mozambique gaan, maar ik kreeg een lift tot de grens aangeboden van een van de duikers, wat me wederom heel wat tijd scheelde. Vorige week zondag arriveerde ik dan eindelijk in Mozambique, waar ik wel naar uit keek. De grensovergang ging soepel en kostte me weinig tijd gelukkig. Meestal merk je niet zoveel verschil in landen als je eenmaal de grens over steekt. Bij Malawi en Zambia bijvoorbeeld, heb je niet door dat je al in een ander land bent. Ehehe, maar hier dus wel.. In het Zuid-Afrikaanse gebied waren nog asfaltwegen, eenmaal in Mozambique waren deze nergens te bekennen en bestond de hoofdweg uit zand. Ik wilde niet in de minibus die er stond, dus plofte langs de kant van de weg neer om vervolgens te gaan liften. Maar geen één auto ging naar Maputo, dus belandde ik uiteindelijk toch nog in de minibus. Na een rit in een minibus van vier uur en halverwege een aantal onderdelen opnieuw aan de auto geknoopt te hebben die eraf vielen, kwam ik eindelijk in Maputo aan. Waar ik eerst een flinke laag zand van mezelf en m’n backpack kon kloppen. Ik kreeg te horen dat ik moest betalen voor m’n backpack. Pff wat een onzin, dacht ik bij mezelf. Ik vertelde de buschauffeur dat ik hier niet voor ging betalen, pakte mijn backpack en vertrok richting de ferry die me naar Maputo zou brengen.

De sfeer die Mozambique uitstraalt vind ik heerlijk. De (meeste) mensen zijn vriendelijk en warm, zoals in Malawi. Ondanks dat er een andere sfeer hangt, een zelfde sfeer als in Zuid-Afrika. En daarmee bedoel ik het gevoel van zwart tegen wit en andersom. Dit is toch nog steeds voelbaar en in Mozambique komt dit misschien, omdat in dit gedeelte zoveel Zuid-Afrikanen op vakantie komen. Waardoor de lokale bevolking soms niet helemaal weet wat ze van je kunnen verwachten (want zie je ze als minder of gelijke?) en zich terughoudend opstellen. Maar er is nog iets anders aan de hand met Mozambique: het is een land wat nog niet ontdekt is door toerisme. De ongerepte natuur, de afgelegen dorpjes met Portugeze uitstraling en vissers in hun kleine dhows (kleine zeil/vissersbootjes) o.a. maken het land bijzonder. Overal zie je palmbomen, wat je het land een tropisch sfeertje geeft. De vroegere koloniale invloeden die de Portugezen hebben gehad op het land zijn nog goed te zien, wat het land een eigen karakter geeft. Mozambique intrigeert me en ik zou graag dieper in de cultuur van dit land willen duiken, maar dat bewaar ik voor een volgende reis. Misschien een goed idee van Jay van de duikschool: om m’n dive master hier te gaan doen en hier een jaar te gaan werken. Zou tof zijn, dus wie weet! En mam, dan ga je mee hoor! (Denk zelfs dat je er nooit meer weg wilt;)

In de hoofdstad, Maputo, ben ik maar één nacht gebleven en heb de volgende ochtend een minibus naar Tofo genomen. De rit voelde enorm lang en was het uiteindelijk ook, vooral omdat ik de hele rit m’n benen tussen kleine stoeltjes gepropt moest houden. Ik vertrok om half 6 ’s ochtends en kwam om half 4 in de middag pas in Tofo aan. Het ‘hotel’ waar ik overnachtte (Bamboozi) ligt direct aan het strand, is omringd door palmbomen en vanuit de bar heb je een geweldig uitzicht op de hele kustlijn. Kortom: volop genieten J Inmiddels heb ik al een aantal duikjes gemaakt, mantaroggen, dolfijnen en walvissen gezien! en veel aardige mensen ontmoet. De mensen van de duikschool voelen als vrienden en we zijn dan ook al veel avondjes samen uit eten geweest of naar de lokale bar om te dansen en vooral veel lol te hebben. Ik zou afgelopen zaterdag alweer terug gaan naar Maputo, maar had mazzel! Ik kon met een gezin meerijden tot Nelspruit (zelfs tot Johannesburg als ik zou willen) en zij vertrokken gisteren. Wat betekende dat ik hier nog wat langer kon blijven, altijd goed! Maandagavond heb ik  eerst met het stel van de duikclub gegeten bij een lokaal restaurant en de avond afgesloten met het Zuid-Afrikaanse gezin. Genietend van onze laatste avond in Mozambique op hun veranda, onder een prachtige sterrenhemel.  

Gisteren kwam ik in Nelspruit aan. Het was een lange rit (12 uur), maar ging voor m’n gevoel snel doordat het zo gezellig was in de auto. Eenmaal in Nelspruit was er gelukkig nog een bed vrij voor één nacht. De rest was helemaal volgeboekt (was het WK even vergeten..). De prijzen zijn zo ongeveer verdriedubbeld voor alles, dus ik laat een safari in Kruger voor 125 euro er maar even bij zitten. Heb immers alle dieren al gezien die ik wilde zien, dus dat komt een andere keer wel weer J Vanochtend ben ik naar Johannesburg vertrokken, dit keer wel een kamer van tevoren geboekt. Tegen een uur of 6 kwam ik hier bij het hotel aan en ga zometeen maar lekker slapen denk ik (21.00! haha) of een filmpje kijken en relaxen. Ondanks dat je de hele dag in de bus zit en niks doet, toch maakt het je moe.

Vijf maanden geleden was ik hier ook en stond mijn reis op het punt te beginnen. Gek, als ik er nu zo aan terug denk, hoe de tijd om kan vliegen. Zoveel dingen gedaan, zoveel gezien, zoveel toffe mensen ontmoet en zoveel mooie herinneringen die me mijn leven lang bij zullen blijven. Lieve mensen, nog twee dagen en dan sta ik weer met mijn voeten op Nederlandse bodem! Om precies te zijn: zaterdagmiddag om 14.45. Als je zin hebt om langs te komen, maakt niet uit welke dag, kom dan gerust! I will be there J